Informacje o Powiecie

 

Jakub Bojko (1857 - 1943). Urodził się w Gręboszowie w biednej rodzinie chłopskiej. Szkołę podstawową ukończył w rodzinnej wiosce. W 1877 roku został nauczycielem wiejskim w Biskupicach, a od 1879 r. uczył w szkole w Woli Żelichowskiej. Od tej pory został pisarzem gminnym w Gręboszowie.
W 1895 roku został wiceprezesem Stronnictwa Ludowego w Rzeszowie. W tym roku też został posłem do sejmu galicyjskiego, a dwa lata później został wybrany do parlamentu austriackiego. Do 1935 roku zasiadał w Sejmie, a następnie w Senacie pełniąc w latach 1922-1927 funkcję jego wicemarszałka.
Jakub Bojko, przywódca chłopski, pisarz, publicysta, polityk zajmuje poczesne miejsce w dziejach powiatu dąbrowskiego.
Leon Kruczkowski w utworze pt. "Pawie pióra" wykorzystał sylwetkę Bojki przedstawiając posła ludowego. Władysław Orkan napisał o nim: "Gdyby mi przyszło najkrócej przez porównanie określić Jakuba Bojko, nazywałbym go chłopskim Skargą".

 

 

 

 

Henryk Sucharski (1898 - 1946), major, dowódca obrony Westerplatte. Urodził się w Gręboszowie w rodzinie chłopskiej. Wybrał karierę wojskową. 1 września 1939 r. jako dowódca Wojskowej Składnicy Tranzytowej, stawiał wraz z załogą bohaterski opór hitlerowcom atakującym z morza, powietrza i lądu. Zgodził się na kapitulację dopiero 7 września, gdy sytuacja stała się beznadziejna. Zmarł 30 sierpnia 1946 r., w Neapolu. Urnę z jego prochami przewieziono 1 września 1971 roku do Polski i złożono w mauzoleum na Westerplatte. Henryk Sucharski został pośmiertnie udekorowany Krzyżem Komandorskim Orderu Virtuti Militari.

 

 

 

 

 

 

 

 

Jerzy Braun (1901 - 1975), poeta, filozof, autor rozpraw, szkiców, dramatów, opowiadań dla dzieci i scenariuszy filmowych. Urodził się w Dąbrowie Tarnowskiej jako syn notariusza i działaczki TSL, Ligi Kobiet, Naczelnego Komitetu Narodowego i harcerstwa. Ukończył studia na Wydziale Filozoficznym UJ, gdzie w 1923 r. uzyskał dyplom magistra polonistyki. Od 1929 r. mieszkał na stałe w Warszawie. Był autorem wielu artykułów publikowanych w redagowanych przez niego pismach, m. in. "Czuwaj", "Młodzież sobie", "Gazety Literackiej", "Zet", "Kultura Jutra". Jest autorem popularnej do dziś piosenki harcerskiej "Płonie ognisko i szumią knieje". W 1939 r. był przywódcą organizacji konspiracyjnej "Nowa Polska". W połowie 1940 r. został prezesem "Unii" powstałej po połączeniu się "Nowej Polski", "Grunwaldu" i "Warszawianki". Był autorem deklaracji ideowej kierowanej przez siebie organizacji, stając się tym samym twórcą i ideologiem tej największej katolickiej organizacji konspiracyjnej. Był również organizatorem konspiracyjnego Instytutu Europy Środkowej i kierownikiem tajnej Wszechnicy Narodowej. W okresie powojennym działał w Oddziale Warszawskiego Związku Literatów Polskich oraz w Klubie Inteligencji Katolickiej.
Posiadał Krzyż Walecznych nadany mu w 1921 r. Zmarł we Włoszech 17 października 1975 r., gdzie przebywał od 1966 r. Pochowany został na cmentarzu Powązkowskim w Alei Zasłużonych.

 

 

 

 

Józef Załuski (1787 - 1866), generał, żołnierz napoleoński, uczestnik powstania listopadowego, właściciel Siedliszowic i Gręboszowa. Jego postać jest dość kontrowesyjna. Był bowiem adiutantem carów Aleksandra I i Mikołaja I, kuratorem Uniwersytetu Jagiellońskiego z ramienia Rosji. Podczas pełnienia tej funkcji ograniczył wolność nauczania i zaostrzył dyscyplinę na uczelni. W 1830 roku zgłosił akces do powstania lecz długo traktowano go z rezerwą, podejrzewając, że działa " na dwa fronty". W końcu został przyjęty do sztabu generała Żymirskiego, był nawet jego szefem, a potem kierował wywiadem osiągając na tym polu duże sukcesy. Prasa powstańcza ujawniła jego przeszłość i Załuski został przeniesiony na podrzędne stanowisko. Po upadku Warszawy poddał się do dymisji i odtąd zajmował się pracą literacką. Osiadł w Siedliszowicach. Pochowany został w kościele w Gręboszowie.

 

 

 

 

 

 

Feliks Konopka (1888 - 1982), tłumacz, poeta. Urodził się w majątku ziemskim w Brniu. Ukończył szkołę rolniczą i zajmował się zarządzaniem majątku. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Jacka Malczewskiego. W okresie międzywojennym działał w kręgu "Czartaka", grupy artystów, pisarzy i poetów, do której należeli bądź z nią współpracowali m. in. Zofia Kossak-Szczucka, Jan Wiktor, Julian Fałat, Zbigniew Pronaszko, Józef Birkenmajer.
Po II wojnie światowej Feliks Konopka pracował m. in. przy konserwacji ołtarza Wita Stwosza w kościele Mariackim w Krakowie, dzięki czemu miał środki na życie. Później zajął się przekładami z niemieckiego i francuskiego (Goethe, Mann, Kafka, La Fontaine, Rolland). Za przekład "Fausta" otrzymał w 1963 r. nagrodę Pen-Clubu. Na język francuski przekładał Fredrę, Mickiewicza, Norwida, Iwaszkiewicza. Niedługo przed śmiercią wydał zbiór wierszy "Ostatnia jesień".

powiększ tekst A A A