Fundusze Europejskie
Opcje dostępności Włącz powiększenie czcionki Włącz wysoki kontrast Włącz lektora
Wyszukiwarka Mapa strony
  1. Z kart histori: 159. rocznica wybuchu Powstania Styczniowego

Z kart histori: 159. rocznica wybuchu Powstania Styczniowego

Z kart histori: 159. rocznica wybuchu Powstania Styczniowego

Powstanie Styczniowe, które wybuchło 22 stycznia 1863 roku, objęło swym zasięgiem Królestwo Polskie znajdujące się pod zaborem rosyjskim. Było największym polskim zrywem narodowym w XIX wieku. Mimo, że zakończyło się klęską miało niezwykle ważny wpływ na utrzymanie polskiej tożsamości, we wszystkich zaborach.  

Jednym z priorytetów walczących było zdobycie jak największej ilości broni i majątku. Powstanie mimo ogromnego zaangażowania ludności oraz przyłączenia się frakcji „białych” w późniejszym etapie walk, nie miało szans na powodzenie. Stopniowo upadało, aż wiosną 1864 roku wygasło. W sierpniu zaś na stokach Cytadeli Warszawskiej powieszono jego organizatorów m.in. Romualda Traugutta.

Szacuje się, że powstanie pochłonęło 20 tysięcy ofiar, a blisko  40 tys. osób zostało zesłanych na Syberię. Co więcej, niepowodzenie powstania niosło ze sobą ogromne represje dla Polaków – zlikwidowano resztki autonomii Królestwa Polskiego oraz rozpoczęto intensywną rusyfikację Polaków. Dla biało-czerwonych zaczęły się naprawdę ciężkie czasy.

W powstaniu tym brali również czynny udział nasi rodacy - mieszkańcy Powiśla Dąbrowskiego, a wśród nich m.in.: Edward Dunajewski, Paweł Zieliński, Andrzej Niedzielski, Józef Pieprzak, Franciszek Obmiński herbu Lis, Jan Podolski i Ludwik Zakrzewski. Bohaterowie ci spoczywają na cmentarzach parafialnych w Dąbrowie Tarnowskiej i Szczucinie.

Powstanie Styczniowe, które wybuchło 22 stycznia 1863 roku, objęło swym zasięgiem Królestwo Polskie znajdujące się pod zaborem rosyjskim. Było największym polskim zrywem narodowym w XIX wieku. Mimo, że zakończyło się klęską miało niezwykle ważny wpływ na utrzymanie polskiej tożsamości, we wszystkich zaborach.   Jednym z priorytetów walczących było zdobycie jak największej ilości broni i majątku. Powstanie mimo ogromnego zaangażowania ludności oraz przyłączenia się frakcji „białych” w późniejszym etapie walk, nie miało szans na powodzenie. Stopniowo upadało, aż wiosną 1864 roku wygasło. W sierpniu zaś na stokach Cytadeli Warszawskiej powieszono jego organizatorów m.in. Romualda Traugutta. Szacuje się, że powstanie pochłonęło 20 tysięcy ofiar, a blisko  40 tys. osób zostało zesłanych na Syberię. Co więcej, niepowodzenie powstania niosło ze sobą ogromne represje dla Polaków – zlikwidowano resztki autonomii Królestwa Polskiego oraz rozpoczęto intensywną rusyfikację Polaków. Dla biało-czerwonych zaczęły się naprawdę ciężkie czasy. W powstaniu tym brali również czynny udział nasi rodacy - mieszkańcy Powiśla Dąbrowskiego, a wśród nich m.in.: Edward Dunajewski, Paweł Zieliński, Andrzej Niedzielski, Józef Pieprzak, Franciszek Obmiński herbu Lis, Jan Podolski i Ludwik Zakrzewski. Bohaterowie ci spoczywają na cmentarzach parafialnych w Dąbrowie Tarnowskiej i Szczucinie.